سروستان

است وازدیباچه ی گلستان سعدی انتخاب شده است ـ از برکنیدوبرای دبیر محترم ادبیّات خود بخوانیدوجایزه بگیرید.

دیباچه ی گلستان

منّت خدای را ـ عزّوجلّ ـ که طاعتش موجب قربت است

 وبه شکراندرش مزید نعمت.هرنفسی که فرومی رود

ممدّ حیات است وچون برمی آید مفرّح ذات.پس

درهرنفسی دونعمت موجوداست وبرهرنعمتی شکری

واجب.

ازدست وزبان که برآید

کزعهده ی شکرش به درآید؟

بنده همان به که زتقصیرخویش

عذربه درگاه خدای آورد

ورنه سزاوار خداوندی اش

کس نتواند که به جای آورد

باران رحمت بی حسابش همه را رسیده وخوان نعمت

بی دریغش همه جاکشیده.پرده ی ناموس بندگان به

گناه فاحش ندرد و وظیفه ی روزی به خطای منکر نبرد.